خداوندا.....

براي همسايه که نان مرا ربود، نان !!

براي عزيزاني که قلب مراشکستند، مهرباني !!

براي کساني که روح مرا آزردند، بخشش !!

و براي خويشتن خويش آگاهي و عشق مي طلبم.....

مریم حیدرزاده:

نامه تو چقدر زیبا بود هر خطش را سه مرتبه خواندم

بعد آن را به روی یک دفتر تا نخورده قشنگ چسباندم

نامه تو چقدر خوش بو بود بوی گل های رازقی می داد

حرف هایت هنوز هم طعم عطر پاییز عاشقی می داد

گفته بودی عجیب دلتنگی دل من هم برای تو تنگ است

پیش من هم غروب غمگین است پیش من هم طلوع کم رنگ است

خوشم آمد چقدر دانایی حالی از حال من نپرسیدی

ولی از پشت قاب دلتنگی زردی ام را چه زود فهمیدی

یاس زرد دو خانه آن طرف تر داشت، دیشب تو را دعا میکرد

تشنه بود و نبودی او داشت التماس پرنده ها می کرد!!

گقته بودی ز غیبت باران باز هم درد مشترک داریم

تا بخواهی شقایق تشنه گل سرخ پر از ترک داریم

دوریت کار دست من داده فاصله که میان ما کم نیست

هیچ کس روزگار و اقبالش مثل ما بی نشان و مبهم نیست

فکرت این جا میان گلدان است جلوی چشم آرزو هایم

تو خودت را به جای من بگذاز تو دلت سوخت من چه تنهایم!؟

سال ها می شود که با عکست توی این شهر زندگی کردم

با یکی دو تماس کوتاهت ماه ها رفع تشنگی کردم

ولی آخر چقدر بنشینم نامه ای حرف روشنی چیزی

گل خشکی میان این کاغذ که به آن وعده ای بیاویزی

بنویس از خودت از این نامه دو سه خط مختصر فقط فهرست

فقط این بار خواهشی دارم عکس تازه برای من بفرست

کارم این است که شب ها به خیال تو بگریم

قطره اشک تو را دیدم و در گریه نشستم

چه کنم ؟ غیر خیالی نبود دیدن رویت ...

دوش گفتی مگرازعشق من اینگونه ملولی ؟!

دلم برای کسی تنگ است

که آفتاب صداقت را

به میهمانی گلهای باغ می آورد

دلم برای کسی تنگ است

که چشم های قشنگش را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

                            مرا به جرم چیدن گل محکوم کردن

ولی هیچکس فکر نکرد

                                       شاید گلی کاشته باشم.

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟!

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

وای باران باران

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشیهاست

خواب را دریابم

که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها میبینم

و ندایی که به من میگوید:

" گرچه شب تاریک است

دل قوی دار

سحر نزدیک است

امشب کنار پنجره بیدار مانده ام

دانم که بامداد

امروز دیگری را با خود می آورد

تا من دوباره آن را

بسپارمش به باد ...

بس که دیوار دلم کوتاه است

هر که از کوچه تنهایی من میگذرد

به هوای هوسی هم که شده

سرکی می کشد میگذرد!!

صدا کن مرا

به سرخی انارهای دلت بود

نگاهت میکنم

طلوع خواهی کرد!...

گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تو را

چشم تو زینت تاریکی نیست

پلکها را بتکان

کفش به پا کن و ارام بیا

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را ،

مثل یک قطعه آواز به خود جذب کند

پارساییست در آنجا که تو را خواهد گفت:

بهترین چیز نگاهیست که از حادثه عشق تر است

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت.
سالهاست که از دیده برفتی لیکن،
دلم از مهر تو اکنده هنوز.
دفتر عمر مرا
دست ایام ورق ها زده است
زیر بار غم عشق،
قامتم خم شد و پشتم بشکست.
در خیالم اما همچنان روز نخست،
تویی ان قامت بالند هنوز.
در قمار غم عشق دل من بردی و با دست تهی،
منم ان عاشق بازنده هنوز.
اتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش،
گر که گورم بشکافند عیان می بینند،
زیر خاکستر جسمم باقی است،
اتشی سرکش و سوزنده هنوز.

 شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

 تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم٫

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم

 پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های ابی احساس،

تورا از بین گلهایی که در تنهاییم رویید٫ با حسرت جدا کردم

 و تو در پاسخ ابی ترین موج تمنای دلم گفتی :

 دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

 و من تنها برای دیدن زیبایی ان چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت٫

چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

 نمیدانم چرا رفتی...؟ نمیدانم چرا...؟ شاید خطا کردم

و تو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی

 نمیدانم کجا...؟ تاکی...؟ برای چه...؟

 ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

 و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

 و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

 و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتنت اسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد٫

من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت

 کسی حس کرد٫ من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

 و من با انکه میدانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد

 هنوز اشفته چشمان زیبای توام برگرد...

 برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

 و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

 کسی از پشت قاب پنجره ارام و زیبا گفت :

 تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

 در راه عشق و انتخاب ان خطا کردم .

 و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

 در امواج پاییزی ترین ویرانی یک دل

 میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمیدانم چرا؟

 شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

 برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم...

ای آیه مکرر آرامش

می خواهمت هنوز

هنوز هم دریای آرزو ،

در این دل شکسته من موج می زند

راهی به دل بجو!.....

گیرم چند قدم دیگر هم ادامه دهم

به آرزو هایم نخواهم رسید

تازه گذشته هایم را هم ازدست داده ام

پس بهتر است برگردم

همان کلبه ی پارسا عالمی دیگردارد.

مرداب تنها بود و من تنها تر

مرداب آرام بود و من هم در آرامش به او نظاره میکردم

مرداب ساکت بود و مرا نیز سکوت فراگرفته بود

مرداب را دوست دارم

او بزرگ است

آرام است

ولی غمگین

و دل پر دردی دارد

حتی تکان هم نمی خورد

که اگر تکان بخورد

وآرامشش به هم بخورد

دیگر مرداب نیست!

با همه اینها

ناگهان از او بدم آمد

متنفر شدم

چون از بی تحرکی و بی تعصبی

او را لجن فرا گرفته...

مرداب تنها بود و من تنها تر

 یادتان باشد

مرداب نمانید...

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد.

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد

به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

که او یکریز م پی در پی

دم خویش را در گلویم سخت بفشارد

تا بدینسان بشکند دائم

سکوت مرگبارم را.

خداوندا

اگر روزی بشر گردی

ز حال ما خبر گردی

پشیمان می شدی از قصه خلقت

زمین و آسمان را کفر می گویی

                                 نمی گویی ؟

ای شرم!

ای کبود!

تنها برای مردمک چشمان اوست

    گر می پرستم ات.   

صداي شكستنم را نشنيدي؟؟؟

تا كي به اميد فرداي پر از مهرباني فال بگيرم با حافظ؟؟ تا كي از فرصت استفاده كرده و يك دل سير گريه كنم لابه لاي باران ها؟؟؟ هنوز صدايت از دفتر دلم پاك نشده است... وخط خطي هاي نگاهت !!!

آنقدر آه كشيدم و نگاه كردم به ابرها كه آسمان رنگ انتظارم شد...چشمانت خيال گفتن رازي را دارد.. كه لبهايت طفره مي روند.. شايد راز رفتن است و جدايي... شايد هم تنفر.... بگو .. در خلوت يلداي ام بگو تا من از دلواپسي و گورها از تنهايي به در آيند..... پرسه ميزنم ميان دلتنگيهاي خويش... تداعي ميكنم خاطره ها را ... عشق را كم و بيش!!! شايد گره از اندوهم گشوده شود با ته مانده طاقتي ... لمس ميكنم زندگي ساطور شده را و خود را كه در چك چك سلولهايم پير مي شوم.....هنوز بر لبهايت ننشسته ..نوشيدي ام و من كيش شدم ...وتو مبهوت و مات !!! هيهات از بازي روزگار ... هيهات!!!